waves Online Toongenerator star

Het bereik achter de schuifregelaar: 20Hz tot 20.000Hz

De frequentieschuifregelaar loopt van 20Hz tot 20.000Hz omdat dat het klassieke bereik van het menselijk gehoor is — het hoorbare bereik dat de meeste jonge, gezonde oren kunnen waarnemen. Het is echter geen vaste constante: de bovengrens daalt met de leeftijd, in een gedocumenteerd patroon dat presbyacusis heet, leeftijdsgebonden gehoorverlies dat zich concentreert in hoge frequenties. Een jongvolwassene kan vaak nog tonen rond 19-20kHz horen, terwijl die grens op middelbare leeftijd doorgaans zakt naar ongeveer 15-16kHz en verder blijft dalen. Dit is waarom de "muggentoon"-grap — hoorbaar voor tieners maar niet voor de meeste volwassenen in de kamer — daadwerkelijk werkt; ze maakt gebruik van een reële, geleidelijke achteruitgang, geen broodjeaapverhaal. Onder ongeveer 20Hz worden tonen minder gehoord dan gevoeld, waargenomen als trilling of druk in plaats van een muzikale toonhoogte.

Omdat de gehoorgevoeligheid zo sterk varieert per persoon en leeftijd, staat de volumeschuifregelaar van deze tool standaard op een conservatieve 20% in plaats van 100%. Een toon nabij de randen van het hoorbare bereik, of afgespeeld via een koptelefoon op hoog volume, kan al oncomfortabel of werkelijk schadelijk zijn ruim voordat hij overduidelijk luid klinkt — langdurige blootstelling aan hoge geluidsdruk is een goed onderbouwde oorzaak van blijvende gehoorschade. Laag beginnen en het volume geleidelijk verhogen is standaardpraktijk voor elke tool die een pure, aanhoudende toon rechtstreeks in een koptelefoon zet.

Waarom hetzelfde volume niet bij elke frequentie even luid klinkt

Zet deze generator op een lage basfrequentie en een middenfrequentie op wat "hetzelfde" volume zou moeten zijn, en de middenfrequentietoon zal bijna altijd luider klinken. Dat is geen gebrek — zo werkt het menselijk gehoor, voor het eerst in kaart gebracht door Harvey Fletcher en Wilden Munson bij Bell Labs in 1933. Hun contouren van gelijke luidheid (de Fletcher-Munson-curven, later verfijnd tot de moderne ISO 226-norm) tonen aan dat het oor veel gevoeliger is voor frequenties ruwweg tussen 1kHz en 5kHz — het bereik dat het meest overlapt met menselijke spraak — dan voor zeer lage bas of zeer hoge treble bij hetzelfde geluidsdrukniveau. Een toon van 60Hz en een toon van 1kHz bij exact dezelfde druk worden als behoorlijk verschillend in luidheid ervaren, waarbij de toon van 1kHz merkbaar prominenter klinkt; geluidstechnici steunen op dit effect bij het mixen van muziek en het kalibreren van afspeelsystemen.

De golfvormkeuze verandert de harmonische inhoud van de toon, een eigenschap die los staat van luidheid of frequentie. Een sinusgolf is de puurst mogelijke toon — een enkele frequentie zonder extra boventonen — en daarom is het de standaardgolfvorm voor kalibratie en gehoortests, inclusief de 1kHz-preset hier. Een blokgolf daarentegen is opgebouwd uit de grondtoon plus alleen zijn oneven boventonen (3x, 5x, 7x…) met afnemende amplitude, wat dat holle, "zoemende" karakter geeft dat bekend is van vroege videogamegeluidschips. Zaagtandgolven voegen zowel oneven als even boventonen toe op volle sterkte voor een helderdere, koperachtige toon, terwijl driehoeksgolven oneven boventonen hebben zoals een blokgolf maar met een veel steilere afname, wat dichter bij een zachte fluit uitkomt dan bij een zoemende synthesizerlead.